I Am a Greek European Worldwidel Man-Now!- www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

I Am a Greek European Worldwide Man-Now!-

www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ / FICCIONES-3-Dedicated to J.L.Borges- ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis}


.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ-  ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ / FICCIONES-3-Dedicated to J.L.Borges- ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis}



infinity continuous reflections on a canonical 6gonon mirror-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης


ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΧΕΔΙΟ-χ.ν.κουβελης


διαμορφωσε την αιθουσα,επρεπε να προλαβει,6 τοιχοι,το δαπεδο σχηματιζε  κανονικο
εξαγωνο,καλυψε τους τοιχους με καθρεφτες,εφοδιαστηκε με τροφιμα και νερο,κονσερβες
και αποξηραμενες τροφες,οταν ηταν ετοιμος κλειστηκε εκει μεσα στο οικοδομημα,ηξερε
την εξελιξη των γεγονοτων,ολοκληρωτικη καταστροφη,οχι δεν ηταν απαισιοδοξος,το
σχεδιο του τον παρηγορουσε,θα πετυχαινε,η επιστημονικη και φιλοσοφικη εργασια του
τοσα χρονια θα τον βοηθουσε,μαζυ με την κοινωνιολογια και την ψυχολογια,
καθησε στο κεντρο της αιθουσας,το ειδωλο του αμεσως,ταυτοχρονα,εμφανισθηκε στους
καθρεφτες,και τα ειδωλα των ειδωλων του,απειρα,
κινηθηκε σε αλλη θεση,κινηθηκαν και τα ειδωλα
αρχισε να επεξεργαζεται τα ειδωλα ενα ενα ξεχωριστα,διαμορφωνοντας τα σε διακριτες
προσωπικοτητες ,με ιδιαιτερα χαρακτηριστικα,σωματικα και πνευματικα,επισης φυλα,
βεβαια αυτο για να ειναι πληρες επρεπε και να  ενταξει τα ειδωλα σε ομαδες,ευρυτερα
συνολα ανθρωπων,διαφορετικες κοινωνιες,διαφορετικες κουλτουρες και γλωσσες,και
φυσικα να ενσωματωσει σε αυτη τη δημιουργια του το χρονο,
καθε μερα εκτελουσε 8 ωρες απαραβιαστα αυτο το σχεδιο,χωρις να παραμελει και την
παραμικρη λεπτομερεια,8 ωρες σκεπτονταν και 8 ωρες κοιμονταν,
ειχαν περασει 5 μηνες οταν,αυτο που περιμενε,συνεβει,τα ειδωλα του,οι κατασκευασμενοι
ανθρωποι του,αρχισαν να λειτουργουν αυτοματα,να αυτενεργουν,να αυτοοργανωνονται,
μπορουσε να παρατηρησει πλεον τις σχεσεις οι οποιες αναπτυσονταν μεταξυ τους,μια
πληρης ανθρωπινη κοινωνια,
για εφτα μερες παρακολουθησε τη πορεια,τη ζωη,ενος συγκεκριμενου ανθρωπου,τον ονο-
μασε Α,
ο Α ηταν ερωτευμενος με την Β,σε αυτες τις 7 μερες ειδε τη δραματικη διαλυση του
δεσμου τους,ακουσε τη φωνη του,η γυναικα δεν μιλουσε,
αυτες τις παρατηρησεις τις εκανε και με αλλα ειδωλα-ανθρωπους,
λογοι ηθικης δεοντολογιας τον εκαναν να σταματησει γρηγορα,δεν ειχε καμια σημασια να
συμπεριφερθει σαν Panoptikon,μια ματαιοδοξια,και θα απεφευγε την εμπεμβαση σαν
Ανωτερο Μεταφυσικο Ον,
το σχεδιο του εκπληρωθηκε οταν στην δημιουργημα -κοινωνια  του καταφερε να ενσω-
ματωσει την δυνατοτητα σε περιπτωση απειλης ολοκληρωτικης καταστροφης της να ανα-
γεννιεται  απο καποιο μελος της,με τον ιδιο ακριβως τροπο οπως αυτος το εκανε,
και φυσικα,αυτο ειναι ουσιαστικο,αυτη η κοινωνια να εχει πληρη αγνοια της κατασκευης
της

ολο αυτο το σχεδιο εκπληρωθηκε κατα τη διαρκεια του δευτερου  ετους του Δευτερου
Παγκοσμιου Πολεμου μεσα σε ενα ατομικο υπογειο καταφυγιο απροσβλητο απο πυρη-
νικη καταστροφη,και για ευνοητους λογους δεν δινονται οι συντεταγμενες του,γεωγρα-
φικο μηκος και πλατος
.
.
infinity continuous reflections on a canonical 6gonon mirror
-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
-music Erik Satie
https://youtu.be/KXSve4Xb_wI


.
.
.



Sylvia Plath-poet-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

SYLVIA PLATH'S END-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

'εφαρμοζουν τα ηλεκτροδια στο αριστερο μερος του κεφαλιου μου,And here you
come, with a cup of tea Wreathed in steam,πολυ το διασκεδασα,το αυτοκινητο βγηκε
με ταχυτητα  εξω απ'το δρομο και βουτηξε μεσα στα νερα του ποταμου,βουλιαγμενο,
οι αστυνομικοι σοβαροι,ο Ted αμιλητος,ως The Colossus,''εισασταν πολυ τυχεροι κυρια
 μου,που δεν πνιγηκατε''μου ειπε ο επικεφαλης αστυνομικος ''πως εγινε;',εγω τοτε
γελασα,γελασα πολυ δυνατα,'απλα,ηταν suicide'μια αυτοκτονια επανελαβα,Suicidal, at
one with the drive Into the red,το ηλεκτρικο ρευμα διαπερασε το μυαλο μου,σαν τρυπανι
το τρυπησε,θυμαμαι καλα αυτο που ειχα διαβασει σε μια εγκυκλοπαιδεια,Καταθλιπτικη
διαταραχη,αυτη συχνα συνοδευεται απο χαμηλη αυτο-εκτιμηση,ελλειψη ενδιαφεροντος
για τις απλες καθημερινες ασχολιες,με πτωση ενεργετικοτητας,αισθημα πονου χωρις φανερη
 αιτια,οι πασχοντες βλεπουν η' ακουν πραγματα που οι αλλοι δεν βλεπουν ουτε ακουν,
το 2 με 7% των αρρωστων φτανει στην αυτοκτονια,εκεινον ο χειμωνας του '63 ηταν πολυ
κρυος,οι σωληνες του νερου εσπαγαν,στο σπιτι, at 23 Fitzroy Road,κοντα στην Chalcot
Square,δεν ειχαμε τηλεφωνο,τα παιδια, η Frieda,2 ετων,και ο Nicholas,9 μηνων,κρυωναν
κι ηταν αρρωστα,τη σομπα γκαζιου την ειχα συνεχεια αναμενη,η γκοβερναντα των παιδιων
θα ερχονταν σε λιγο,στις 9 η ωρα το πρωι,The blood jet is poetry,There is no stopping it.You
hand me two children, two roses.αυτο το εγραψα πριν 10 μερες,την 1 Φεβρουαριου 1963,
το ξερω δεν ειμαι τοσο ομορφη οσο ομορφος ειναι ο Ted μου,ουτε τοξο εξυπνη και ταλαν-
τουχα,αυτος υπερτερει σε ολα,ο Ted ειναι θαυμασιος,το ειδα στα ματια της Asia,Ιουλιος
του '62,οχι ,δεν φταιει ο Ted,μην κατηγορισει κανεις τον Ted,'η Assia Wevill συντροφος του
Lauret Poet Ted Hughes αυτοκτονησε αφου πρωτα σκοτωσε την 4 χρονη κορη της'εγραψαν
οι εφημεριδες το 1969,το Σεπτεμβριο του '62 χωρισαμε με τον Ted,μετα απο 6 χρονια και 7
μηνες ακριβως απο την  πρωτη συναντηση μας 25 Φεβρουαριου το '56 σ'ενα παρτυ στο
Cambridge,πιστευαμε και οι δυο πως η σχεση μας θα  διαρκουσε για παντα,ειπα στον
δημοσιογραφο του BBC το 1961,ειχα καταρρευσει,τις νυχτες δεν μπορουσα να κοιμηθω,
χθες 11 Φεβρουαριου τη νυχτα,εξαντλημενη απο την αυπνια αποκοιμηθηκα με το κεφαλι μου
ακουμπησμενο πανω στη σομπα,ξυπνησα πνιγμενη απο τις αναθυμιασεις του αεριου,εβηχα
συνεχεια.κοιταξα το ρολοι του τοιχου,4:30 ξημερωματα,παραξενο δεν ενοιωσα αγωνια,ουτε
τρομο,αλλα αντιθετα μια απεραντη ακακουφιση,οπως τωρα με το ηλεκτροσοκ,οπως τοτε,
τελος Αυγουστου το '53,που ειχα καταπιει ολα τα υπνοτικα χαπια της μαμας,κι επισης οπως
τοτε παλιοτερα το '50  που γυριζα στο Horse Tavern και στο  Chelsea Hotel δυο μερες,με την
ελπιδα να συναντησω τον Dylan Thomas,απετυχα,και ξυραφιασα τα ποδια μου,τα ποδια μου,
τα ποδια του μικρου μου Nicholas αιωρουνταν καθως ηταν κρεμασμενος τον Μαρτιο του 2009
στο σπιτι του,οχι,δεν φταιει ο Ted,δεν λεω,καποιες φορες ηταν βιαιος,με χτυπησε εγκυο κι
εχασα το παιδι,εφταιγα κι εγω με την αρρωστημενη ζηλεια μου,ξερω πως γαμψα νυχια
κουκουβαγιας ξεσκιζουν την καρδια μου,εχω κλεισει καλα τις πορτες,τα παιδια ειναι ασφα-
λισμενα,δεν ειμαι η Μηδεια,στις χαραμαδες εχωσα υγρες πετσετες και πανια να μην περασει
το γκαζ στο δωματιο τους,ακουω το σφυριγμα του αεριου,απεναντι μου βλεπω τον Ted
ν'ανοιγει ενα βιβλιο και να διαβαζει με ησυχη απαλη φωνη,σαν να απαγγελει ποιημα:
Even amidst fierce flames the golden lotus can be planted.
[ακομα κι αναμεσα σ'αιχμηρες φλογες ο χρυσος λωτος μπορει να φυτευτει],
ο Ted εκλεισε το βιβλιο,ακουμπησα το κεφαλι πανω στη σομπα,ησυχη,γαληνια,τον ακουσα
να λεει,'αυτο ειναι απο το  Bhagavad Gita ενα ινδικο κειμενο,η' απο την βουδιστικη νουβελα
του 16ου αιωνα Journey to the West του Wu Cheng'en,τις τελευταιες λεξεις τις ακουσα σαν
πετρες που κυλανε,το στομα μου ανοιχτο ρουφουσε λαιμαργα το αεριο,Eye, the cauldron of
morning.,το εκρηκτικο σοκ του ηλεκτρικου ρευματος,And I Am the arrow,4:30 ξημερωματα
11 Φεβρουαριου 1963 η ποιητρια Sylvia Plath 30 ετων sorrow Took its place among the
elements.'
.
.
SYLVIA PLATH'S  ARROW
-painting c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
-music Luigi Nono A Pierre
https://youtu.be/bJ5SGe62VuY


.
.
.

Arshile Gorky-painter-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης


Arshile Gorky  on Damnatio Memoriae- the artist and his mother
- c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

 

Arshile Gorky-the-artist with his mother-1936


Arshile Gorky-the-artist with his mother-1936

Arshile Gorky [Vostanik Manoug Adoian] 21 July 1948
[INTERACTIONS on Arshile Gorky painter]-c.n.couvelis
-Arshile Gorky on Non Damnatio Memoriae-

θυμαμαι τη μανα,τα χερια της,'εχεις φαει;'τη ρωτησα,γυρισε το κεφαλι της αλλου,
κοιταξα προς τα'κει,ειδα εναν ανθρωπο να πεφτει,δεν ξανασηκωθηκε,'μανα,τι επαθε
αυτος ο ανθρωπος;'παλι δεν ακουσα τη φωνη της,τρομαξα,την ειδα χλωμη,'γιατι τα
χερια σου λιωνουν,μανα,γιατι δεν τρως;',πριν φυγει απ'το σπιτι η Agnes της ειχα πει
να βαζουμε ενα πιατο φαγητο καθε μερα για τη μανα πανω στο τραπεζι,'εχεις εμμο-
νες'αντεδρασε,ηξερα ειχε εραστη,τον ζωγραφο Matta,'μανα,καταλαβα'της ειπα'μας
διωχνουν,που θα βρουμε αλλη πατριδα;που θα ησυχασουμε;','ησυχασε'ακουσα τη φωνη
της,'δωσ'μου το σχοινι',εγω το κρατουσα γερα,δεν τ'αφηνα,'τι πας να κανεις;'ενιωσα τη
λυπη στη φωνη της,θυμαμαι την Αρμενια,δεν ξεχασα ποτε,τα νερα της λιμνης Βαν,
τις τρεις αδελφες μου,επειτα,πως αληθεια φτασαμε στο Ερεβαν στη Ρωσια;και το καραβι
που μας εφερε,εκτος τη μανα,εδω στην Αμερικη,τη ρωταω'μανα,τη φωτογραφια,που'μαστε
οι δυο μας,εγω κι εσυ,που την στειλαμε στην Αμερικη την πηρε ο πατερας;',σιωπη,'γιατι δεν
απαντησε;μας παρατησε',ακουσα την αναπνοη της βαρια,'σαν την Agnes','μη λες τετοια',
την ακουσα,ισα που ακουγονταν η φωνη της,αδυνατη με δυσκολια,'ειστε ολοι πολυ
αγαπημενοι',της ειπα για τη γυναικα  στη Νεα Υορκη που μου ειπε οταν θελησα να σπουδα-
σω ζωγραφικη,'οι Ρωσοι,μαλιστα, ζωγραφοι,καλλιτεχνες,εσεις οι Αρμενιοι ειστε μονο μετα-
ναστες,τιποτα αλλο,',ηθελα να εκφρασω τις ιδεες της εποχης μου,κι αυτη η γλωσσα της ζωγρα-
φικης μου ταιριαζε,μερικες φορες ζωγραφιζω δεκαπεντε η' κι οι εικοσι εικονες ταυτοχρο-
να,αυτο το κανω γιατι θελω ν'αλλαζω τη κατασταση του μυαλου μου,να'μαι στην αρχη,ποτε
να μην τελειωσει η action της ζωγραφικης,ο φιλος μου ο Willem [de Kooning],οταν το μαθει ,
θα στεναχωρεθει,το δεξι μου χερι με ποναει,το αισθανομαι παραλυτο,'απο τοτε που κρατησε
το αψυχο βαρος της μανας παρελυσε' του ειπα,εχανε βαρος,'μανα αδυνατισες,γιατι δεν τρως;',
δεν μου απαντησε,'στη πατριδα ειχαμε να φαμε'ειπα,η Agnes ηταν εικοσι χρονων οταν παν-
τρευτηκαμε,εγω τριαντα εφτα,τωρα ειμαι σαραντα τεσσερα,απο το 1915 στην Αρμενια περα-
σαν ακριβως 33 χρονια,η' δεν περασαν ποτε,η αιωνιοτητα,βασανιστικη,απο την απογαλακτιση
της μανας,'η μανα μου πεθανε απο ασιτια',απαντησα στην Agnes,'αυτο ειναι πραγματικοτητα,
δεν ξεφευγεις ευκολα απ'αυτη',αν ο πινακας που ζωγραφισα μου ταιριαζει,μ'αρεσει,αν δεν
μ'ευχαριστει δεν μ'ενδιαφερει καθολου πως θα τον εκτιμησουν  η' αν θα τον αγορασουν,
'μανα,ειμαι μονος μεσα στο σπιτι,μην ανησυχεις,το σχοινι ειναι γερο θ'αντεξει,ενα ελαχιστο
μας χωριζει',στην Αφαιρετικη ζωγραφικη καποιος βλεπει με το μυαλο οτι δεν μπορει με φυσι-
κο τροπο να δει με τα ματια,συλλαμβανεις πραγματα περα απ'το αισθητο,συρεις το απειρο
απο το πεπερασμενο,ειναι μια εκτιναξη σε αγνωστες περιοχες,'δεν το ξερεις μανα,αλλαξα
ονομα εγινα Arshile [Αχιλλεας] Gorky,γεωργιανης ευγενικης καταγωγης και συγγενης του
ρωσου συγγραφεα Maxim Gorky και σημερα,21 Ιουλιου του 1948 ξαναγινομαι αυτος που
ηξερες,ο μικρος σου Ոստանիկ Մանուկ Ատոյեան [Vostanik Manoug Adoian]'
.
.

Arshile Gorky on Non Damnatio Memoriae-painting c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Arshile Gorky on Non Damnatio Memoriae
-painting c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
-Atom Egoyan  film Ararat
https://youtu.be/yfpIaEzXiz0


.
.
.


Heinrich von Kleist and Henriette Vogel Αχιλλεας και Πενθεσιλεια,αμφορεας,535-530 π.Χ,
εργο του Εξηκια,Βρετανικο Μουσειο-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ  ΠΕΝΘΕΣΙΛΕΙΑΣ HENRIETTE VOGEL ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ HEINRICH
VON KLEIST ΣΤΗ  ΤΡΟΙΑ WANNSEE  12ος αιωνας π.Χ  21 Νοεμβριου 1811
 -c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

την ακουσε,κοιμονταν διπλα του,'So! So! So! So! Und wieder!',δεν ενοιωθε τρομο,η μερα
ζεστανε,ανασηκωσε και κοιταξε το προσωπο της,πρωτη φορα το εβλεπε,θυμαται τον
περιπατο τους στη λιμνη,'οι αγριοπαπιες'του ειπε,ακουσε το φτερουγισμα τους,του εδωσε
το γραμμα,του ειπε να το διαβασει οταν θα ειναι μοναχος στο δωματιο,υπογραφε
'Πενθεσιλεια Ενριεττα Φογκελ'.'η ψυχη μου σου ανηκει'ξυπνησε,'Meine Seele gehört dir
zu,επαναλαβε το'της ειπε,'nein, ich will nicht' αρνηθηκε,την αρπαξε απ'το λαιμο,την πο-
νουσε,εκεινη τον εσπρωξε,'Bist du verrückt? Es tut weh' αντεδρασε,'τρελος,ναι,ειμαι
τρελος'της φωναξε,τραβηξε με δυναμη το ασπρο σεντονι απο πανω της,'κρυωνω'του
φωναξε,επειτα ηρεμησε,'ολοενα και πιο πολυ κρυωνω,τα ματια μου θολωνουν,ομως δεν
φοβαμαι',επιασε το προσωπο της στα χερια του,'πες μου τι βλεπεις;'η φωνη της πολυ
απαλη,της περιεγραψε τα ματια,το τοξο των φρυδιων,'τα χειλια σου ροδα',μυρισε τα μαλ-
λια της,ακουμπησε το προσωπο της στο στηθος του,η αναπνοη της καυτη τον πιεζε,ενιωσε
τα δοντια της,γελασε 'εχεις κοφτερα δοντια','πονας;'τον ρωτησε,'οχι,συνεχισε'της απαντη-
σε,'So! So! So! So! Und wieder!',την ακουσε,'So! So! So! So! Und wieder!',ενα αγριο ζωο
που ξεσχιζε το θηραμα του  χωρις ελεος,ὡς ἴδε Πενθεσίλειαν ἀνὰ στρατὸν ἀΐσσουσαν
355λαίλαπι κυανέῃ ἐναλίγκιον, ἥ τ᾽ ἐνὶ πόντῳ μαίνεθ᾽, ὅτ᾽ αἰγοκερῆι συνέρχεται ἠελίου ἴς,
τις σαρκες του,'η καρδια σου,πως  φουσκωνει απ'το κοκκινο αιμα!',ο ηλιος χυμησε απ'το
παραθυρο με κοφτερο σαν μαχαιρι φως ,τον πληγωνε,στο προσωπο στη κοιλια στα ποδια,
'Ενριεττα'της ειπε,'εδω σ'αυτη τη θεση της λιμνης,δεκα μετρα αποσταση ο ενας απ'τον αλ-
λον,πρωτα εσυ,μετα εγω','Χαινριχ,μου το υποσχεσε οτι δεν θα δειλιασεις;'ειπε η γυναικα
σηκωνοντας το κεφαλι,δεν εκλεισε τα ματια,'βλεπεις οτι δεν δειλιαζω,αντεχω να δω',
'σ'αγαπω'ουρλιαξε εκεινη και συνεχισε παθιασμενα στα χειλια του,'σε λιγο θα'σαι τα παν-
τα για μενα'ακουσε τη φωνη της 'μεσα μου,ολοκληρος στο στομαχι μου δικος μου',εβλεπε
θολα,το σωμα του κυλουσε σαν ορμητικο ποταμι μεσα της,σε λιγο θα εχανε της αισθησεις
του,ενιωθε ευτυχια,μια απεραντη απολυτη ευχαριστηση,ακουσε τον οξυ κροτο του πυρο-
βολισμου,τρανταχτηκε,'So! So! So! So! Und wieder!',την ακουσε να φωναζει,γελουσε,'So!
So! So! So!Und wieder!',τωρα ακουγε καθαρα το ψιθυρο της φωνης της 'Mein Heinrich,
mein Süßtönender, mein Hyazinthenbeet, mein Wonnemeer, mein Morgen- und Abendrot,
meine Äolsharfe, mein Tau, mein Friedensbogen, mein Schoßkindchen, mein liebstes Herz,
meine Freude im Leid,meine Wiedergeburt, meine Freiheit, meine Fessel,η μαγευτικη φωνη
της, meine Luft, meine Wärme, mein Gedanke, mein teurer Sünder, mein Gewünschtes hier
und jenseit,...,ὡς ἴδε Πενθεσίλειαν ἀνὰ στρατὸν ἀΐσσουσαν λαίλαπι κυανέῃ ἐναλίγκιον,
ἥ τ᾽ ἐνὶ πόντῳ μαίνεθ᾽, ὅτ᾽ αἰγοκερῆι συνέρχεται ἠελίου ἴς,η φωνη της,mein tausend
Wunderwerke, mein Lehrer und mein Schüler, wie über alles Gedachte und zu Erdenkende
lieb ich dich.Meine Seele sollst du haben.στη Τροια Wannsee η ψυχη μου,της Henriette
Πενθεσιλειας,σου ανηκει Αχιλλεα Heinrich κι ως το τελος της γης θα σ΄'αγαπω,'So! So! So!
So!Und wieder!'
.
.
Σημειωσεις και μεταφρασεις traductions -c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Πενθεσιλεια και Αχιλλεας
[Μυθολογια]
η Πενθεσιλεια ηταν βασιλισα των Αμαζονων και μετα το θανατο του Εκτορα οι Τρωες
την καλεσαν σε βοηθεια κατα των Ελληνων,οι Αμαζονες και η Πενθεσιλεια ηταν ορμη-
τικοτατες πολεμιστριες πανω στ'αλογα αξιες αντιανειρες τοξοτριες κι ακοντιστριες,οι
Ελληνες ειχαν μεγαλες απωλειες στις μαχες,τοτε ηρθε ο Αχιλλεας αντιμετωπος με την
Πενθεσικλεια,εκεινη τον ακοντισε δυνατα αλλα το κονταρι δεν τρυπησε τη θεικη ασπι-
δα του κι εσπασε,τοτ'εκεινος με το σπαθι του βυθιζοντας το στη καρδια της την σκοτωσε,
και τραβωντας τη μασκα απο το προσωπο της αντικρυζοντας την απαραμμιλη ομορφια
της  θαμπωθηκε και την ερωτευτηκε δυνατα ακριβως εκεινη τη στιγμη,το ιδιο βαθεια
κι η Πενθεσιλεια  ερωτευτηκε τον Αχιλλεα ακριβως εκεινη τη στιγμη που ξεφυχισε

Heinrich von Kleist και Henritte Vogel
ο θεατρικος συγγραφεας και ποιητης Heinrich von Kleist[1777-1811]και η φιλη του Henritte
Vogel[1780-1811]αποφασισαν να αυτοκτονησουν μαζι,στις 21 Νοεμβριου το 1811 στη λιμ-
νη  Wannsee στα περιχωρα Βερολινου αυτος αφου την πυροβολει μετα αυτοπυροβολειται

Penthesilea,θεατρικο εργο του Heinrich von Kleist
στο θεατρικο εργο αυτο ο Αχιλλεας γινεται με τη θεληση του στην κυριολεξια ερωτικο
κτημα της Πενθεσιλειας η οποια καταλαμβανεται απο ερωτικη μανια και κατασπαραζοντας
το σωμα του,το ερωτικο  αντικειμενο του ποθου της,το τρωει κι υστερα αυτοκτονει

So! So! So! So!Und wieder!'
ετσι!ετσι!ετσι!και ξανα!
[απο το θεατρικο εργο 'Πενθεσιλεια ,Penthesilea του Heinrich von Kleist]

Meine Seele gehört dir zu
η ψυχη μου σου ανηκει
[απο το γραμμα της Henriette  Vogel στον Heinrich von Kleist]

nein, ich will nicht
οχι,δεν θελω

Bist du verrückt? Es tut weh
εισαι τρελλος;με πονας!

[οι μαχες των Αμαζονων και της βασιλισας τους Πενθεσιλειας ,στο πλευρο των Τρωων,με
του Ελληνες περιγραφονται στον Α' Λογο του επικου ποιηματος  'Οι Μεθ'Ομηρου Λογοι'
του Κοιντου του Σμυρναιου,περιπου 3ος αιωνας μ.Χ]
ὡς ἴδε Πενθεσίλειαν ἀνὰ στρατὸν ἀΐσσουσαν
355λαίλαπι κυανέῃ ἐναλίγκιον, ἥ τ᾽ ἐνὶ πόντῳ
μαίνεθ᾽, ὅτ᾽ αἰγοκερῆι συνέρχεται ἠελίου ἴς
[Α' Λογος,στιχοι 354-6,απο το επικο ποιημα 'Οι Μεθ'Ομηρου Λογοι',Κοιντου του
Σμυρναιου,περιπου 3ος αιωνας μ.Χ]
σαν ειδε την Πενθεσιλεια στο στρατο ν'ορμαει
355 μαυρη με λαιλαπα παρομοια,που στο ποντο
μαινεται,οταν με τον αιγοκερο συνερχεται ο ηλιος

 [απο το γραμμα της Henriette  Vogel στον Heinrich von Kleist]
Mein Heinrich, mein Süßtönender, mein Hyazinthenbeet, mein Wonnemeer, mein
Morgen- und Abendrot, meine Äolsharfe, mein Tau, mein Friedensbogen, mein
Schoßkindchen, mein liebstes Herz, meine Freude im Leid, meine Wiedergeburt,
 meine Freiheit, meine Fessel,...meine Luft, meine Wärme, mein Gedanke, mein
teurer Sünder, mein Gewünschtes hier und jenseit,...,mein tausend
Wunderwerke, mein Lehrer und mein Schüler, wie über alles Gedachte
und zu Erdenkende lieb ich dich.Meine Seele sollst du haben
Henriette

Χαινριχ μου,γλυκεια μου αρμονια,υακινθων ανθωνα μου,της ευτυχιας  θαλασσα μου,
πρωινο και βραδυνο μου πορφυρο,αρπα μου αιολικη,δροσια μου,τοξο μου ουρανιο,
παιδικη αγκαλια μου,καρδια μου πολυαγαπημενη,χαρα στη στεναχωρια μου,αναγεννηση
μου,ελευθερια μου,δεσμα μου,...,αερα μου,ξεστασια μου,σκεψη μου,ακριβη μου
αμαρτια,οι επιθυμιες μου κι εδω και στο υπερπεραν,...,χιλιαδες μου θαυματα,δασκαλε
μου και μαθητη μου,πανω απο ολα σκεψη κι ως το τελος της γη εγω θα σ'αγαπω.
Η ψυχη μου σου ανηκει
Ενριεττα
.
.
.


Niccolo Mackiavelli  il principe

Εγω ο Niccolo Mackiavelli γραφω το il principe ως μεσο-χ.ν.κουβελης

ημουν κλεισμενος σ'εναν λαβυρινθο-φυλακη για μια απατη,δεν θυμαμαι αν ηταν εις βαρος
ατομου η' του κρατους,ολες οι αιθουσες του λαβυρινθου ηταν κυβικες και μισοσκοτεινες,
εικαζω οτι ηταν λαβυρινθος απο το πληθος των ομοιων τμηματων,σε μια απο αυτες βρηκα
ξαπλωμενο σ'ενα κρεβατι εναν ανθρωπο απροσδιοριστης ηλικιας,του συστηθηκα  σαν
Τζιρολαμο Σαβοναρολα,ο αντρας γελασε,'η απατη η αιτια της καταδικης σου'ειπε,ξυπνησα,
δεν ειχε ακομα ξημερωσει,σηκωθηκα,στο παραθυρο διεκρινα στο ημιφως τη φιγουρα του
φρουρου,με πονουσε αφορητα το στομαχι,σιγουρα στις τροφες ριχνουν καποιο δηλητηριο,
αυτοι οι Μεδικοι με φοβουνται,καλυτερα να με φοβουνται παρα να μ' αγαπουν,εκεινος ο
Λορεντζος τους ειναι νεαρος απειρος αφελης ματαιοδοξος,και μελλοντικος Ηγεμων της
Φλωρεντιας, αυτος ειναι ο Δουρειος Ιππος μου για να επανελθω στην πολιτικη και διπλωμα-
τικη δραση,τον ισχυρο,και μαλιστα τον φιλοδοξο,πρεπει να του φαινεσαι,κι οχι οπωσδηποτε
να εισαι,ωφελιμος και τοτε,λογικα,θα σ'εχει αναγκη στην εκπληρωση των σχεδιων του,βεβαια,
οι Μεδικοι ειναι καχυποπτοι,το 1494 τους εδιωξαν απο τη Φλωρεντια,κι επανηλθαν ,πριν ενα χρονο,το 1512,με την υποστηρηξη του Φερδινανδου της Ισπανιας,αλλα τιποτα δεν ειναι αμετα-βλητο,μια ανεπαισθητη αλλαγη κι ολα ανατρεπονται ξαφνικα,αν θελωι να φυγω απ'την απομο-
νωση του πατρικου μου κτηματος στο Σαντ'Αντρεα και να ξαναδω τις αυλες της Ευρωπης,τον
Λουδοβικο ΙΒ' της Γαλλιας,τον παπα Ιουλιο Β',τον Μαξιμιλιανο Α' της Αγιας Ρωμαικης Αυτο-
κρατοριας και τους αλλους ισχυρους και,φυσικα, την Λουκρητια,πρεπει να συνεχισω της επι-
στολες μου στον il principe Lorenzo di Medici,εχει φωτισει η μερα,ακουω τα πουλια στα δεν-
τρα του κηπου,ελευθερα,ο φρουρος εβηξε μια φορα κι αμεσως συνεχομενα δυο φορες,ηξερε,
πως ετσι μου τονιζει την ακοιμητη παρουσια του,'ειμαι εδω ετοιμος και μην διανοηθεις ν'απο-
δρασεις',γι'αυτο  αποφασισα η αποδραση μου να ειναι διανοητικη,παντα για καθε δραση
υπαρχει η αντιδραση,και πρεπει να ειναι αποτελεσματικη,ειμαι 44 χρονων αδυνατον να εξου-
δετερωσω με τη σωματικη δυναμη εναν νεαρο φρουρο 21 χρονων,ομως η δυναμη του νου
ειναι ισχυροτερη απο τη δυναμη του σωματος,διαλεξα,επιτηδες,την αποσπασματικη,επιστο-
λογραφικη,συγγραφη του il principe,για να φουντωσω την αναγκη της στον μελλοντικο
Ηγεμωνα της Φλωρεντιας,απο τις ακριβεις και σχολαστικες παρατηρησεις μου στους διαφο-
ρους ισχυρους,που περιβαλλουν το  μικρο κρατος της Φλωρεντιας,τους οποιους συχνα επισκε-
πτομουν στις διπλωματικς αποστολες,απο το 1498 εως το 1512 που καταληθηκε η Δημοκρατια
των σινιορων κι επανηρθαν οι Μεδικοι καταργωντας με κι αφου με βασανισαν με φυλακισαν,
γνωριζω με επιστημονικο τροπο,πως το κακο το πραττεις αμεσως,να αιφνιδιασεις και να δει-
ξεις,ταυτοχρονα,ακαριαια,την ακαμπτη δυναμη και θεληση σου και να μην δωσεις στον αντι-
λο κανενα περιθωριο ν'αντιδρασει,και το καλο να το προσφερεις με δοσεις,ωστε να φανεις
αγαθοεργος του και να προκαλεσεις την αναγκη του,ωστε να ωφεληθεις πιο σταθερα και με
ελαχιστοποιημενο τον κινδυνο για σενα,καθησα στη καρεκλα μπροστα στο τραπεζι που γρα-
φω,η ωρα,ακριβως 7 το πρωι,εσυρα λιγο τη καρεκλα για ν'ακουσει το θορυβο ο φρουρος,
αυτους τους ευχαριστει η ταξη,η απαρεγκλιτη συνηθεια,αυτο σημαινει πως ολα ειναι υπο την
εποπτεια τους,κι αυτο τους υπνωτιζει και δεν βλεπουν την υπογεια δραση εναντιον τους,
παιρνω την πενα κι αρχιζω να γραφω:
Εγω ο  Niccolò di Bernardo dei Machiavelli πολιτης Φλωρεντιας προς τον Εκλαμπροτατον
Λορεντζο των Μεδικων δουκα του Ουρμπινο τον il principe γραφω τη VIII Επιστολη:
De his qui per scelsera ad principatum pervenere
[Di quelli che per scelleratezze sono venuti al principato]

Ma perche di privato si diventa principe ancora in dua modi,il che non si puo al
tutto o alla fortuna o alla virtu attribuire,nom mi pare da lasciarli indrieto,ancora
che dell'uno si possa piu diffusamente ragionare dove si trattassi delle repubbliche
...
στις 10 ακριβως μου εφεραν ενα ποτηρι γαλα και φρυγανιες με βουτυρο,εφαγα,'οι ανθρωποι'
σκεφθηκα' οταν εχουν ωφελη απ'αυτους που πιστευουν οτι θα τους ζημιωσουν τοτε δεσμευ-
ονται πιο πολυ με τους ευεργετες τους' και συνεχισα το γραψιμο:
E perche li uomini,quando hanno bene da chi credevano avere male,si obbligano
piu al beneficatore loro
...
στις 12 ακριβως σερβερισθηκα το μεσημεριανο γευμα,κοτοπουλο ψητο με πατατες και
κοκκινο κρασι
και στις 3 διεκοψα το γραψιμο για τον 2ωρο απογευματινο υπνο
καθε μερα εκτελω ακριβως στην ωρα του αυτο το προγραμμα,ωστε να αδρανοποιηθει ο
φρουρος και οι αναφορες στους ανωτερους για την συμπεριφορα μου να ειναι ευνοικες
για μενα
'ο σκοπος αγιαζει τα μεσα' ακουσα,ξαφνιαστηκα,μεσα στο μισοσκοταδο ξεχωριζω τη φιγουρα
του ξαπλωμενου αντρα,πλησιαζω,αναγνωρισα τον Καισαρα Βοργια,'Εσεις;'λεω,'Εγω,ο Cesare
Borgia δουκας της Ρωμανιας'απαντησε ο αντρας,σαν να ηταν ηθοποιος κι επαιζε το ρολο του
σε καποιο θεατρικο εργο,'λιγα πραγματα θα καταφερεις με τον Ηγεμωνα σου,μια αχαρη θεση
ιστορικου της Φλωρεντιας ως τις 21 Ιουνιου το 1527 και την πτωση των Μεδικων',δεν αντε-
δρασα,βγηκα απ'την αιθουσα και περιπλανιεμαι στον λαβυρινθο,χωρις να ενδιαφερομαι  για
την εξοδο του
.
.
.


Gravity-3μ χ 4.5μ-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Ένας Αμλετ - χ.ν.κουβελης

η ώρα. ακριβώς. το ραντεβού. χτύπησε τη πόρτα. άνοιξε. μια άγνωστη κυρία. 'συγνώμη,
έκανα λαθος' είπε. 'οχι, δεν κάνατε λαθος' είπε η γυναίκα.'μα,δεν είστε εσεις', 'δεν εχει
σημασία, ποια ειμαι, καθηστε', καθησε,'δεν σας πειράζει να τελειώσω το μακιγιάρισμα
μου;', δεν τον πείραζε, μάλλον τώρα είχε μεγάλη περιέργεια, η γυναίκα στο καθρέφτη.
έβαφε τα χειλη της. κόκκινα.' στο θέατρο έχω ένα διπλό ρόλο, Οφηλία στον Αμλετ και
Δυσδαιμονα στον Οθελο', γέλασε, τώρα με γαλαζιο μολύβι σχεδίαζε το περίγραμμα των
ματιών.' είστε σίγουρος γι' αυτό; 'τον ρώτησε, σχεδόν αιφνιδιαζοντας τον,' γιατί ρωτάτε,
που το ξέρετε;'τη ρώτησε, ενιωθε αγωνια για την απάντηση της, 'δεν δύσκολο κάποιος να
το καταλαβει' απάντησε η γυναίκα σχεδόν ψυχρά δοκιμάζοντας μια περούκα με σκούρα
κόκκινα μαλλιά. 'από τι;' επέμενε, 'γιατί διστάζετε;' γύρισε το πρόσωπο ή γυναίκα προς το
μέρος του,' ο δισταγμός δηλωνει αμφιβολία η' δειλια', άλλαξε τη περούκα με μια με μαύρα
μαλλιά. 'πριν τη συνάντηση με το φαντασμα του πατέρα γνωρίζατε η' βεβαιωθηκατε στην
 επαφή μαζί του; 'τον ρώτησε, διαισθανθηκε την ειρωνεία της, 'πάψε,
δεν ξέρεις τι λες;' αντεδρασε,' δεν είμαι τρελος',' τι περιμένεις από την παράσταση τότε;
'γέλασε η γυναίκα,' ν'αποκαλυφθούν; δεν εισαι σίγουρος;','είμαι σιγουρος' ουρλιαξε,:μη
φωνάζεις δυνατα, κι οι τοίχοι έχουν αυτιά, θα σ'ακουσουν' είπε ήρεμα η γυναίκα,' δεν με
νοιάζει, αυτό θέλω ν' αρχίσει και να τελειώσει' είπε και σηκώθηκε, 'τελείωνε, με την
μεταμφίεση, γι'αυτο πληρωνεσε',' δεν σε φοβάμαι'αντέδρασε η γυναίκα, 'κατά βάθος
θέλεις να χρησιμοποιήσεις τη θεατρική παρασταση για να δώσεις αισθητική διάσταση στις
φαντασιώσεις σου, γιατί δεν δρας άμεσα, τι σου χρειάζεται η τέχνη; 'γύρισε και τον
κοιταξε, 'η πραγματικότητα είναι πραγματικότητα, κάτι αληθινό, χειροπιαστό, κι η τέχνη
είναι Τέχνη, κάτι ψεύτικο, επινόηση'στα λόγια της υπήρχε σαρκασμός,' η δρας η δεν δρας;
τρίτος δρόμος δεν υπαρχει', η γυναίκα γύρισε στο μακιγιάζ της, εκείνος όρθιος από πίσω
της παρακολουθούσε το ειδωλο της στο καθρέφτη, πέρασε πολύ ώρα χωρίς να μιλούν,
 αυτός εξουθενωμενος, η γυναίκα φαίνονταν να το διασκεδάζει,'εδω σταματήστε'της
φώναξε,'είστε, ακριβώς, αυτό που θέλω, η γυναίκα που ήρθα να συναντησω'
.
.
.

Hypergeometricous-3μ χ 4.5μ-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

THE GREAT UNIVERSUS DESIGN-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Ήταν σαράντα χρόνια στην Εθνική Βιβλιοθήκη βιβλιοθηκάριος,το μεγάλο πάθος του για τα
βιβλία δεν το άλλαξε με τίποτα,είχε ελάχιστη κοινωνική ζωή,δεν παντρεύτηκε ποτέ,δύο
τρεις σχέσεις ολιγοχρονες με γυναίκες όταν ήταν νέος,όλη τη ζωή του την πέρασε κλεισμένος
στις αίθουσες της Βιβλιοθήκης,ανάμεσα στα ράφια των βιβλίων,είχε την αίσθηση του απείρου,
ότι περιπλανιόταν σ'εναν εφυεστατο λαβύρινθο,πάντα,απορούσε,πως μπορούσε,κάθε βράδυ
να βρίσκει την έξοδο από αυτόν,όταν έκλεινε η βιβλιοθήκη,και μέσα από τον λαβύρινθο της
πόλης να γυρνά στο σπίτι του,στα περίχωρα της πόλης,και να κλείνεται στον άλλο λαβυριν-
θο τη νύχτας, μέχρι την άλλη μέρα ,το πρωί,που πήγαινε στη βιβλιοθήκη,εκεί ταξινωμουσε
τα βιβλία,κατά κατηγορίες,τα φυλλομετρουσε και κατέγραφε το περιεχόμενό τους,κατάφερε,
ως γενικος υπεύθυνος ,να μην λείπει καμιά έκδοση βιβλίου,λογοτεχνικά,φιλοσοφικά,επιστη-
μονικα,..,η βιβλιοθήκη,ήθελε,να είναι πλήρης,η πιο ενημερωμενη του κόσμου,τα δεκα τελευ-
ταία χρονια συνελαβε μια πολύ φιλόδοξη ιδέα,η οποία τον γοήτευσε και τον συνεπήρε
πλήρως,την ονόμασε The Great Universus Design, Το Μεγάλο Παγκοσμιο Σχέδιο,να εμφανίσει
στον Κόσμο ότι υπάρχει στα βιβλία,σε όλα τα βιβλία,την πλήρη αναπαράσταση,απεικόνιση
τους ένα προς ενα,την απόλυτη πραγματοποίηση τους,πχ να συμβεί η Οδυσσεια του Ομήρου,
ο Άμλετ του Σεξπηρ,η φιλοσοφία του Καντ,το Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι,
η Historia de la infamia universad του J.L.Borges,η αστρονομία του Πτολεμαίου,η Αλίκη στη
χώρα των θαυμάτων του Λουίς Κάρολ,..,διάβαζε συνέχεια,αποκτησε τεράστιες γνώσεις,
ιστορικές,γεωγραφικές,φυτολογικες,ζωολογικες,αρχαιολογικές,μαθηματικές,φιλοσοφικές,
επιστημονικές,κοινωνιολογικές,βιολογικές,γεωλογικές,ιατρικές,κοινωνιολογικές,ωκεανο-
γραφικές,αστρονομικές,μουσικές,θεατρικές,..,και σχεδιασε ένα πρωτότυπο ηλεκτρονικό
πρόγραμμα Virtual Reality, Εικονικής Πραγματικότητας, με αυτό στον υπολογιστή θα
κατασκευαζε, θα προσομοιώνει, τους κόσμους του, κατα αρχήν ασχολήθηκε με ένα μικρών
διαστάσεων χώρο, προσομοιωνοντας όλα τα γεωλογικά, φυτολογικα, ζωολογικα,
κλιματικά,..,χαραχτηριστικα του, όταν τον τελείωσε έκανε copy και στο Google Earth σε
συγκεκριμένες συντεταγμένες γεωγραφικού πλάτους και μήκους, έκανε paste, το πείραμα
πέτυχε, οποιοσδήποτε θα άνοιγε το Google Earth σ'εκεινη τη περιοχή θα έβλεπε την
πραγματοποιημενη την εικονική πραγματικότητα του, τη δεύτερη κατασκευή του, με το ίδιο
πετυχημένο αποτέλεσμα, μια περιοχή ερήμου, με όλους τους κόκκους της άμμου
προσομοιωμενους, τις κλιματικές συνθήκες, τις μορφές και τις κινήσεις των θινων,.., έκανε
copy και paste, το τελευταίο καιρό ασχολούνταν νυχθημερόν με την ολική κατασκευή ενός
megacity, ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, έχασε την όραση του, διαγνώσθηκε πλήρης
τύφλωση αγνώστου αιτίας και μάλιστα μη αναστρέψιμη,με συνέπεια το μεγάλο σχέδιο του
να σταματησει οριστικώς, στεναχωρεθηκε, αλλά δεν ήθελε να το εκμυστερευθει σε κάποιον
άλλον έμπιστο του και το συνεχίσει εκείνος, παρά μέσα στην απόλυτο σκοτάδι της τυφλο
τητας το συνεχισε νοητικά, μέσα στην αδεια τεράστια βιβλιοθήκη, που τιμής ένεκεν
εργαζονταν καθημερινά, και στο σκοτάδι του σπιτιού του, και τελικά το ολοκλήρωσε,
THE GREAT UNIVERSUS DESIGN,απέμεινε μονο να κάνει copy και paste, ώστε σε ολο το Σύμπαν να  προσομοιωθει το Σύμπαν του, όπως ακριβώς το συνέλαβε ως ο Δημιουργός του
.
.
.


Hypersymmetria-3μ χ 4.5μ-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η συνάντηση -χ.ν.κουβελης.                                

Ο Τζον Πιλοου στην εξοχη που ειχε απομονωθεί δέχθηκε την επίσκεψη ενος αγνώστου
άντρα, περίπου της ίδιας ηλικίας μ'αυτον, είχε έρθει με το τρένο, όπως του είπε, κάθισαν
στο σαλόνι, ο ηλιος κόκκινος στη δύση βυθίζονταν στα φυλλωματα των δέντρων του
κηπου,' έχει μέρες να φυσήξει'του ειπε, ο άλλος άντρας αναψε τσιγάρο,τον κοιταξε,' δεν
μ'αρεσουν' του ειπε, 'οι πρόλογοι, αυτο που χρόνια  έχει ετοιμασθει θα εκτελεσθεί'ήπιε
από το ουίσκι που τον σέρβιρε και συνέχισε,'τώρα αυτή τη στιγμή ακριβώς η ' ποτε',ο Τζον
Πιλοου κατάλαβε, ήρθε η ώρα που περίμενε, η' που φοβόταν, χρόνια, ο άλλος τον έψαχνε
παντου κι όπου και να κρύβονταν θα τον ανακαλύπτε, σαν αστραπή πέρασαν όλα τα
γεγονότα που τους συνεδεαν, σαν συνεργάτες κι αντιπάλους, μόνο που αιφνιδιασθηκε
με την μεταμόρφωση του,αυτή, σκέφθηκε, θα του πήρε πολύ χρόνο για να την καταφέρει
τόσο τέλεια, δεν χρειάζονταν να τον ρωτήσει, δεν θ'ακυρωνε αυτο που ήταν προσχεδιασμενο, άλλωστε δεν θα προλάβαινε, ο άλλος έβγαλε από την δεξιά τσέπη του σακακιου του ένα
περίστροφο τον σημάδεψε σταθερά και τον πυροβόλησε τρεις φορές κατευθείαν στη καρδια,τρανταχτηκε, ενιωσε ένα ισχυρό πονο, ' το τέλειο εγκλημα' σκέφθηκε πριν χάσει
τις αισθήσεις του και βυθισθει στο σκοταδι' Εγω ο Τζον Πιλοου Αυτος',
.
.
.


Paul Delvaux,Les Vestales , 1972. Oil on canvas, 1,40μ  x 1,90 μ


Paul Delvaux ,Solitude,1956,1,24μ χ 99,5μ

Αναδιπλωση-χ.ν.κουβελης

το τρενο εφτασε στο σταθμο,κατεβηκε,αδειος ο σταθμος,μια αναμενη λαμπα τοποθετη-
μενη στην αποβαθρα φωτιζε το χωρο,προχωρησε στο βαθος,ειδε μια νεαρη γυναικα μ'ενα
γαλαζιο μακρυ φορεμα μπροστα σ'εναν καθρεφτη,'ο καθρεφτης δεν ειναι σαν πορτα;'
ακουσε τη γυναικα,προσεξε πως η γυναικα δεν μιλησε σ'αυτον αλλα σε μια γυναικα με
μακρυ ασπρο φορεμα μεσα στον καθρεφτη,αυτη η γυναικα ηταν ομοια μ'αυτη,τοτε θυμη-
θηκε,στο βαγονι απεναντι του η κυρια με το κοκκινο μακρυ φορεμα σε ολη τη διαρκεια του
ταξιδιου διαβαζε ενα βιβλιο,'σε ποση ωρα θα φτασουμε;'τον ρωτησε διακοπτοντας το δια-
βασμα της,τον παραξενεψε ο οικειος τροπος που απευθυνθηκε σ'αυτον,'που;'απαντησε ,
'εσεις που κατεβαινετε;','μα,οπου κι εσεις κυριε'του απαντησε με παιδικη αφελεια,'ξερετε'
συνεχισε 'αυτο το καιρο ειναι ωραια τα ταξιδια',αυτος κοιταξε εξω,ενα εκτυφλωτικα φωτι-
σμενο το τοπιο προβαλε τις κινουμενες εικονες του,οι σκουροχρωμοι  λοφοι εδιναν την
εντυπωση πως σχηματισθηκαν απο τα απορριματα σκουριες ορυχειων,η γυναικα φορεσε
ενα καπελο με κοκκινα τριανταφυλλα,'θα χιονισει'ειπε σαν να μιλουσε σε καποιον διπλα
της,'μα ειναι υπεροχο',πρεπει  να κοιμηθηκε αρκετη ωρα γιατι οταν ξυπνησε η γυναικα
δεν ηταν απεναντι του,σηκωθηκε και την εψαξε στο βαγονι ρεστοραν,ενας μοναδικος
πελατης με σκουρο κουστουμι γραβατα και καπελο καθονταν σ'ενα τραπεζι ,στα χερια του
κρατουσε μια τραπουλα κι εριχνε τα χαρτια,μολις τον ειδε χαμογελασε,'α εσεις,η κυρια
αφησε για σας αυτο το σημειωμα',ειπε και του το εδωσε,πηρε το σημειωμα,'με συγχωρη-
τε,κοιμοσασταν,δεν σας ξυπνησα,δεν μπορω να σας γραψω περισσοτερα'διαβασε,ανησυ-
χησε,'κυριε,η γυναικα αυτη ειναι η συζυγος μου'ακουσε τον αντρα,η φωνη του σκληρη
ακαμπτη,και συνεχισε να ριχνει τα χαρτια,'μην ανησυχειτε,κυριε,δεν απευθυνομουνα σε
σας'ακουσε διπλα του,γυρισε και τον ειδε,'ελατε να σας δειξω κατι,που ισως σας εντυπω-
σιασει'ειπε ο αντρας και η γυναικα με το γαλαζιο φορεμο τον επιασε αγκαζε και προχωρη-
ρησαν μπροστα του,κοιταξε μεσα στον καθρεφτη,ενας αντρας απομακρυνονταν στο βαθος,
παραξενο αλλα δεν ειδε το ειδωλο του στον καθρεφτη,μεσα στην μπαροκ  αιθουσα αναμο-
νης  η γυναικα με το ασπρο φορεμα,σχεδον ημιγυμνη ,ηταν ξαπλωμενη στο κοκκινο χαλι,
μαχαιρωμενη,'μη τρομαζετε' ακουσε πισω του τη φωνη του αντρα 'μας αρεσει με τη γυναι-
κα μου να παιζουμε θεατρο',γυρισε και ειδε στο ημιφως το ζευγαρι με τη πλατη γυρισμενη
προς  αυτον μπροστα απο ενα φωσφοριζον ενυδρειο,'ενταξει,τελεια παρασταση' φωναξε ο
αντρας στη ξαπλωμενη γυναικα 'εμπρος,σηκωθητε' ,η φωνη του του φανηκε σαν διαταγη,
η γυναικα υπακουσε,σηκωθηκε και πηγε κοντα τους, τους αγκαλιασε σφιχτα και φιλησε με
παθος στο στομα  τον αντρα,'μην σας φαινεται παραξενο στο μελλον αυτα θα ειναι συνει-
θισμενα πραγματα'του ειπε γελωντας η κυρια απεναντι του διακοπτωντας το διαβασμα
της,'τι θα ειναι συνειθισμενα;'την ρωτησε συγχισμενος,'οταν ειμασταν μικρες,στην αρχη
της εφηβειας,ο μπαμπας και η μαμα συνειθιζαν καθε Κυριακη το βραδυ να προσκαλουν
στο σπιτι διαφορα γνωστα ζευγαρια,εμενα με την διδυμη αδελφη  μου μας καλουσαν
στο σαλονι και μας προσταζαν,αυτη ειναι η σωστη εκφραση,να γυμνωθουμε μπροστα
τους,κι ετσι γυμνες στεκομασταν ωρα ακινητες σαν αγαλματα,αυτοι δεν μιλουσαν,ουτε
την αναπνοη τους δεν ακουγαμε,σαν να ηταν νεκροι,παραξενο,νιωθαμε μια ανατριχιλα,
σαν κρυωναμε και να ζεστενομασταν πολυ,τα μεσανυχτα,ξαφνικα ολα ζωντανευαν,
'μπρος ντυθητε,παλιοθηλυκα'φωναζε απειλητικα ο πατερας 'στο δωματιο σας γρηγορα,
γι'αυτη σας την κακοηθη συμπεριφορα σας αξιζει παρα πολυ σκληρη τιμωρια','ηταν φρι
κιαστικο,ερχονταν στο δωματιο μας,εμεις τρεμαμε,και μας αναγκαζε ν'αγκαλιζουμε πλα-
στικους κρυους σκελετους και να προσποιουμαστε πως κανουμε ερωτα μ'αυτους'του ειπε
η γυναικα με το ασπρο φορεμα πλησιαζοντας τον,'ηταν απαισιο',ο αντρας εβαλε στο γραμ-
μοφωνο ενα βαλς,'χορευουμε;'του προτεινε η γυναικα,'μια μερα στον υπνο τους τους
στραγκαλισαμε και τους δυο,και το μπαμπα και τη μαμα,με το σεντονι,τη ωρα της πραξης
νιωθαμε μια ανεξηγητη αναστατωση,κατι σαν χαρα και τρομο'του ειπε ενω χορευανε,'εχω
κανει απο μικρη μαθηματα κλασικου μπαλετου','χορευετε υπεροχα'της ειπε,'και το αρωμα
σας ειναι μεθυστικο,μου ψιθυρισε στ'αυτι,εγω ανατριχιασα,επειτα με δαγκωσε στο λαιμο,
ενιωσα βαθεια,ανελεητα,τα δοντια αγρριου ζωου,προσοχη,του ειπα χαμηλοφωνα,ο αντ-
ρας μου μας βλεπει,εχει αρρωστημενη ζηλεια,ειναι σχεδον παρανοικος,πασχει απο μανιο-
καταθλιπτικη ψυχωση' ακουσε τη γυναικα με το κοκκινο φορεμα στο βαγονι απεναντι του
σαν να διαβαζε απο το βιβλιο 'με κλειδωνε μεσα στη κρεββατοκαμαρα με πεταγε πανω
στο κρεββατι και σχιζοντας μου τα ρουχα  βιαια σαν τρελος  μ'εδενε πολυ σφιχτα να ποναω
με σχοινια γυμνη πανω στο κρεββατι,κι αυτος καθονταν ακινητος ντυμενος με το κουστου-
μι  τη γραβατα και το καπελλο του στον κοκκινο καναπε και με κοιταζε,τα σωματα μας τα
φωτιζε μια λαμπα τοθετημενη στο δαπεδο,εγω τον μισουσα,με αηδιαζε,ηθελε,το ηξερα,το
επεδιωκε,να του το φωναξω,'σε μισω,εισαι τρελος,μ'αηδιαζεις τερας,δεν σε θελω',αλλα
εγω επιτηδες τον βασανιζα,στεκομουνα βωβη και υποφερα,τοτε αυτος με τιμωρουσε με
τον ιδιο τροπο,σηκωνονταν,τεραστιο το σωμα του,ερχονταν στο κρεββατι,η βαρια σκληρη
σκια του επεφτε στοκορμι μου,με πλακωνε και μ'επνιγε,πεθαινα,αυτος εβγαζε την δερμα-
τινη ζωνη με τη μεταλικη αγκραφα απ'το παντελονι του την σηκωνε αγρια απειλητικα
πολυ ψηλα πανω απο το γυμνο απροστατευτο σωμα,αλλα τελικα δεν με χτυπουσε,αυτη η
βασανιστικη προσμονη της τιμωριας που βαθεια προσμενα με παθιαζε,η αναβολη της,και
η τακτικη,σχεδον μηχανιστικη επαναληψη της,η ηδονιστικη τελετουργια της,με ερεθιζε',η
γυναικα σταματησε το διαβασμα,'δεν το πιστευεις;' τον κοιταξε σχεδον εκλιπαρωντας τον
'εγω ειμαι η συγγραφεας αυτου του βιβλιου',στο βαγονι ρεστοραν ο αντρας του το επι-
βεβαιωσε 'ολα ειναι ψεμα,επινοημενα,τους ξερετε τωρα  τους συγγραφεις,για να εντυ-
πωσιασουν τους αναγνωστες τους φανταζονται ασυστολα διαφορα παρανοικα','εσεις,
κυριε',του φωναξε δυνατα,'ειστε ο παρανοικος,και μαλιστα ειστε ψυχρος δολοφονος,
σας ειδα στην αιθουσα αναμονης του τρενου να μαχαιρωνετε τη γυναικα,θα καλεσω
την αστυνομια','μα τι λετε,ειστε τρελος;'ο αντρας γελασε,'κυριε,ειστε σιγουρος γι'αυτο;'
ακουσε απειλητικη τη φωνη του αντρα απο το ενυδρειο,το βαλς μολις τελειωσε,η νταμα
του ουρλιαζοντας βγηκε τρεχοντας εξω απο την αιθουσα αναμονης,την ακολουθησε,την
βρηκε μπροστα στον καθρεφτη,πλησιασε,σταθηκε απο πισω της,στον καθρεφτη δεν ειδε
το ειδωλο του,ουτε της γυναικας,η γυναικα με το γαλαζιο φορεμα ειπε 'που ειναι;την
περιμενα να κατεβει σ'αυτον τον σταθμο μαζι σας,παντα της αρεσαν τα ταξιδια,απο τοτε
που ημασταν μικρες'
.
.
.


Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΤΟΜΑΣ ΜΠΕΚΕΤ
[THE THOMAS BECKET'S CASE]-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Τομας Μπεκετ στην εκκλησια του Καντερμπουρι γονατιστος σε σταση προσευχης
εμπνευστηκε την ιδεα της θυσιας του,τον συνεπηρε η μεταφυσικη της,γοητευτηκε
απ'αυτη τη προοπτικη της μοιρας του βυθισμενος μεσα στην ζαλιστικη χρωματικη
πλημμυριδα των βιτρω να την σκηνοθετησει ακριβως σαν αριστουργηματικη θεατρικη
παρασταση,οχι δεν ηταν ματαιοδοξια,'αισθητικη' σκεφτηκε,'θυτης ο Ερρικος ο Β' οξυθυμος
βιαιος ,θυμα ο αρχιεπισκοπος του Καντερμπουρι Τομας Μπεκετ,αφορμη οι Νομοι του
Κλαρεντον,δραστες τεσσερες ιπποτες,τοπος της θυσιας η εκκλησια του Καντερμπουρι,
χρονος της δολοφονιας 29 Δεκεμβριου 1170',
δεν τους καταλαβε,μπηκαν μεσα αθορυβα,σταθηκαν γυρω του,οπως διαταχτηκαν τραβηξαν
τα σπαθια και τα βυθισαν με δυναμη στο σωμα του φανατικου κληρικου κι αιμοφυρτο τον
παρατησαν σαν σκυλι να πεθανει,
'τι συμβαινει φιλε μου,φαινεται σε ζαλισε το κρασι' ακουσε κι ειδε τον φιλο του Ερρικο  να
γελαει δυνατα μεθυσμενος
'ελα μπρος συνελθε,ντροπη φιλε μου Τομας,,τωρα διασκεδαζουμε,δεν ειμαστε αγιοι,'και του
γεμισε με κατακοκκινο κρασι σαν αιμα το ποτηρι του τσουγκριζοντας το 'βιβα',
και συνεχισε με πονηρο βλεμμα 'μηπως θες να φωναξω εκεινες τις τρεις κοπελες να μας
κανουν παρεα;'και χωρις να περιμενει να παρει απαντηση φωναξε τις κοπελες στο τραπεζι
τους
.
.
.


Plato, Seneca, and Aristotle in a medieval manuscript illustration (c. 1325–35)

LUCIUS ANNAEUS SENECA.THE FACTS.65 μ.Χ-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Επαφροδιτος του εδωσε τα ονοματα των συνoμωτων,διαβασε σχολιαζοντας
Gnaeus Calpurnius Piso,'ο πλουσιος ιδεοπληκτος της Res Publica Romana'
Marcus Annaeus Lucanus,' ο αναιδης ποιητης της Pharsalia κατα του Gaius Iulius Caesar΄
Gaius Petronius ,'ο arbiter elegantiae ,α! το καθαρμα,ο πορνοποιητης του Satyricon,
ο ακολαστος ο ασελγος ,τι υποκρισια θεοι!'
Lucius Annaeus Seneca,[εδω σταματησε,ξαναδιαβασε τονιζοντας μια μια τις συλλαβες]
Lucius Annaeus Seneca,
'ο δασκαλος,ο Lucius Annaeus Seneca!'φωναξε

[Εσωτερικος Διαλογος Νερωνα:]
Δασκαλε,το μεγαλυτερο φαρμακο για την οργη ειναι η αναβολη,ολοι οι ανθρωποι
ειναι κακοι κι αδυνατοι,και δεν μιμουνται παρα την σκληροτητα της φυσης,το πιο
δυνατο τρωει το πιο αδυνατο,το λιονταρι το ελαφι,ο πιο ισχυρος ειναι εκεινος που
κραταει τη δυναμη για τον εαυτο του,πρεπει να προσαρμοζομαστε στις περιστασεις,
σ'αυτο που απαιτουν,κανενας σοφος αντρας δεν πρεπει να στηριζεται στην τυχη,
για να κρινεις πρωτα πρεπει να καταλαβεις,ενα κρατος που βασιζεται στην δικαιοσυνη
δεν διαρκει,καταρρεει σαν χαρτινος πυργος,Non ergo sequor priores? Facio, sed permitto
mihi et invenire aliquid et mutare et relinquere.Non servio illis, sed adsentior,δεν υπηρετω
τους προηγουμενους,του αντιγραφω,κι οπου πρεπει τους αλλαζω,δασκαλε,δικα σου λογια,
οι ανοητοι βλεπουν τη ζωη ειτε σαν υπαρξη ειτε σαν ανυπαρξια,ενω οι ισχυροι βλεπουν τη
ζωη περα απο την υπαρξη και την ανυπαρξια προς κατι που υπερβαινει και τα δυο,μη γε-
λας,καμια ιδιοφυια,πριν τωρα και μετα,δεν στερειται την παρανοια της μεγαλομανιας,
λογια oratio κι αυτα δικα σου,και καθε παραπτωμα ειναι αποτελεσμα καποιας συνεργιας,
συνομωσιας δασκαλε!,γι'αυτο η τιμωρια ειναι δωρο donum,κανενας δεν ειναι τοσο αυστη-
ρα  τιμωρημενος  απ'αυτον που μαστιγωνεται απο τις τυψεις

'ο Lucius Annaeus Seneca!' ουρλιαξε μ'ενα τρομακτικο σπαστικο γελιο
κι ακαριαια ξεσπασε,ira,οργη:
'Capere Omnes!sine exceptione neminem!
['Πιαστε τους ολους!μηδενος εξαιρουμενου! κι αναγκαστε τους,αυστηρη διαταγη,να
αυτοκτονησουν σαν τιποτενιοι δειλοι!']
ac necessitates suas,stricte jubet,te mortem ut miseris ignavum nominare!'

[Σημειωση 1:]
ο Gaius Petronius εκοψε τις φλεβες του κι αφου εδεσε τις πληγες με επιδεσμους ηπιε
κι εφαγε ακορεστα,μεθυσε ,αστειευτηκε ακουσε μουσικη κι απηγγειλε ασεμνους στιχους
για τα ηθη της Ρωμης,δυνατα γελωντας και σαρκαστικα,εγραψε τον λεπτομερη καταλογο
των σεξουαλικων διαστροφων του Νερωνα και ολα τα ονοματα των σεξουαλικων συντρο-
φων του,υπογραφοντας ως
Gaius Petronius arbiter elegantiae perspicuas
ο αδιαφιλονικητος φυλακας της κομσοτητας]

Ο Επαφροδιτος του εδωσε  τον καταλογο,,διαβασε σχολιαζοντας
'Gaius Petronius,α! αγαπητε μου στερεισαι της φαντασιας! '

[Σημειωση 2:]
μετα τον καταλογο ο ποιητης Gaius Petronius βγαζοντας τους επιδεσμους απο τα χερια του
αφησε το αιμα κατακοκκινο να κυλησει και να πεθανει εκτελωντας τη διαταγη του Νερωνα:
'τον δια της αυτοκτονιας θανατον'

[Χρονικο:Ρωμη,65 μ.Χ ,Επι Αυτοκρατορος Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus]:
Ο Επαφροδιτος εδωσε το κατηγορητηριον εγγραφον στον Lucius Annaeus Seneca,
εκεινος το ανοιξε και διαβασε:

Εγω
ο Imperator Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus
κατηγορω
τον Lucius Annaeus Seneca
στωικον φιλοσοφον και συγγραφεαν των κατωθι εργων:
De Ira, Περι Οργης -De Clementia,Περι Επιεικιας,αφιερωμενο σε μενα -De Beata Vitae,Περι
Ευτυχισμενης Ζωης -De Brevitate Vitae,Περι Συντομιας της Ζωης -De Otio,Περι Απραξιας -
De Benificiis,Περι Ευεγερσιων -De Officiis,Περι Αξιωματων-De Providentia,Περι Προνοιας -
De Constantia Sapientis,Περι Σθεναροτητας των Σοφων -De Tranquilitate Animi,Περι
Ψυχικης Γαληνης -124 Epistulae Morales ad Lucilium,14 Ηθικαι Επιστολαι στον Λικιλιο
-8 Τραγωδιες: Hercules Furens-Troades-Medea-Phoenissae-Phaedra-Agamemno-Thyestes
-Oedipus
δια διπροσωπιαν και παρανομον πλουτισμον δια της τοκογλυφιας,αναφεροντας αναντηρη-
τα σημαντικα  γεγονοτα:
-το ετος 41 εξορισθει εις νησον Κορσικη απο τον Αυτοκρατοραν Tiberius Claudius Caesar
Augustus Germanicus κατηγορουμενος απο την τριτην συζυγον του Valeria Messalina δια
μοιχειαν συναψαμενην  μετα της Iulia Livilla αδελφης  του Gaius Iulius Caesar Germanicus
Καλιγουλα
-απο την εξοριαν της Κορσικης συγγραφει την Conssolatio ad Polybium απευθυνομενη εις
τον Πολυβιο,τον ισχυροτατον απελευθερον του Κλαυδιου και την Consolatio ad Helviam
 matrem προς την μητερα του Ελβια εξυμνωντας τον Κλαυδιο με σκοπον  την ανακληση του
εκ  της εξοριας
-το ετος 49  οταν επεστρεψεν απο την εξοριαν μετα παρεμβασεως  της μητρος μου Iulia
Agrippina Augusta,τεταρτης γυναικος του Κλαυδιου,προσεληφθει απο την μητερα μου
ως διδασκαλος μου,τοτε εγω ημουν 12 ετων
-το ετος 54 οταν απεθανεν ο Κλαυδιος μου εγραψεν να εκφωνησω τον Laus τον επικηδειον
λογον και συγγραψεν την σατυρικην μενιππειαν κωμωδιαν 'Η Αποκολοκυνθωσις' γελειο-
ποιητικην δια την αποθεωσιν του Κλαυδιου
-το ετος 56 ευνοουμενος της μητρος μου  Iulia Agrippina Augusta διοριζεται Consul
Suffectus συνεργαζομενος με τον Sexto Afranio Burro διοικητην της πραιτοριανης φρουρας
-το ετος 59 με εκατηγορουν πως εδολοφονησα την μητερα μου Julia Agrippina και τοτε μου
γραφει την Απολογιαν μου εις την Συγκλητον
-το ετος 62 μετα τον θανατον του Sexto Afranio Burro αποσυρεται εις το κτημα του εις τα
περιχωρα της Ρωμης και μου κληροδοτει την τεραστιαν περιουσιαν του την οποιαν  δεν
αποδεχθηκα
-το ετος 64 με κατηγορει αυτος και η ομαδα του ως τον μεγαλομανην αιτιον της καταστρο-
φικης πυρκαγιας της Ρωμης
-το δε ετος 65 συνωμοτει σκαιως εναντιον μου με τον Gnaeus Calpurnius Piso  πλουσιον
ιδεοπληκτον  της Res Publica Romana,τον Marcus Annaeus Lucanus τον αναιδην ποιητην
 της Pharsalia κατα του Gaius Iulius Caesar,τον Gaius Petronius τον arbiter elegantiae
ακολαστον ασελγον πορνοποιητην του Satyricon κι αλλους αθλιους συνομωτας
Δια ολα τα παραπανω κατατεθεντα καταδικαζω τον Lucius Annaeus Seneca ετων 69
γεννηθεντα το 23ο ετος της αυτοκρατοριας του Gaius Iulius Caesar Octavianus Augustus
στην Κορδουη  της Ισπανιας εις  τον  δια αυτοκτονιας θανατον

Ως Ελληνολατρης υπογραφω ελληνικα

Νερων Αυτοκρατωρ Ρωμης Μεγας Ποιητης Υπερτερος Ομηρου


[Σημειωση 3:]
οταν ο Σενεκα διαβασε τη θανατικη καταδικη του Νερωνα γελασε και με ηρεμη φωνη
ζητησε ενα αιχμηρο  εγχειριδιο, μ'αυτο γαληνιος ανοιξε  τις φλεβες του,το 65 μ.Χ]

[Εσωτερικος Εμμετρος Διαλογος Νερωνα οταν πληροφορηθηκε την αυτοκτονια του
Σενεκα:]

Ergo fugientibus
Lucius Annaeus Seneca
mea 'Αοκολοκυνθωσιν'
et hic nullo est
modica lucrum

[Ουτως  πλεον διεφυγον
εκ Lucius Annaeus Seneca
'Αποκολοκυνθωσιν' μου
και τουτον ουδολως ειναι
ευκαταφρονητον κερδος]


[Σημειωση 4:]
 Ignoranti,quem portum petat,nullus suus ventus est
[Σ'αυτους π'αγνοουν,σ'οποιο λιμανι και να κατευθυνονται κανενας ανεμος δεν ειναι
δικος τους ]

Cui prodest scelus,is fecit
[ Οποιος οφελειται απ'το εγκλημα,ενοχοποιειται]

Homines,dum docent,discunt
[Οι ανθρωποι,οταν διδασκουν,μαθαινουν]

Talis hominibus fuit oratio qualis vita
[Οπως τ'ανθρωπου ηταν ο λογος τετοια κι η ζωη]

Si vis,amaris ama
[Αν θελεις,να σ'αγαπουν αγαπα]

Qui unum habet vitium,omnia habet
[Οποιος ενα βιτσιο εχει,ολα τα'χει]

Quam bene vivas refert,non quam diu
[Ποσο ευτυχισμενα ζεις να σ'αφορα,οχι ποσο πολυ]

Aequat omnes cinis
[Ισοι ειμαστε ολοι στη σταχτη]

Veritatis simplex oratio est
[Ο λογος της αληθειας ειναι απλος]

Seneca's Logoi

[μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]
.
.
.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου