I Am a Greek European Worldwidel Man-Now!- www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

I Am a Greek European Worldwide Man-Now!-

www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ / FICCIONES-3-Dedicated to J.L.Borges- ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis}


.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ-  ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ / FICCIONES-3-Dedicated to J.L.Borges-  ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis}



infinity continuous reflections on a canonical 6gonon mirror-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης


ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΧΕΔΙΟ-χ.ν.κουβελης


διαμορφωσε την αιθουσα,επρεπε να προλαβει,6 τοιχοι,το δαπεδο σχηματιζε  κανονικο
εξαγωνο,καλυψε τους τοιχους με καθρεφτες,εφοδιαστηκε με τροφιμα και νερο,κονσερβες
και αποξηραμενες τροφες,οταν ηταν ετοιμος κλειστηκε εκει μεσα στο οικοδομημα,ηξερε
την εξελιξη των γεγονοτων,ολοκληρωτικη καταστροφη,οχι δεν ηταν απαισιοδοξος,το
σχεδιο του τον παρηγορουσε,θα πετυχαινε,η επιστημονικη και φιλοσοφικη εργασια του
τοσα χρονια θα τον βοηθουσε,μαζυ με την κοινωνιολογια και την ψυχολογια,
καθησε στο κεντρο της αιθουσας,το ειδωλο του αμεσως,ταυτοχρονα,εμφανισθηκε στους
καθρεφτες,και τα ειδωλα των ειδωλων του,απειρα,
κινηθηκε σε αλλη θεση,κινηθηκαν και τα ειδωλα
αρχισε να επεξεργαζεται τα ειδωλα ενα ενα ξεχωριστα,διαμορφωνοντας τα σε διακριτες
προσωπικοτητες ,με ιδιαιτερα χαρακτηριστικα,σωματικα και πνευματικα,επισης φυλα,
βεβαια αυτο για να ειναι πληρες επρεπε και να  ενταξει τα ειδωλα σε ομαδες,ευρυτερα
συνολα ανθρωπων,διαφορετικες κοινωνιες,διαφορετικες κουλτουρες και γλωσσες,και
φυσικα να ενσωματωσει σε αυτη τη δημιουργια του το χρονο,
καθε μερα εκτελουσε 8 ωρες απαραβιαστα αυτο το σχεδιο,χωρις να παραμελει και την
παραμικρη λεπτομερεια,8 ωρες σκεπτονταν και 8 ωρες κοιμονταν,
ειχαν περασει 5 μηνες οταν,αυτο που περιμενε,συνεβει,τα ειδωλα του,οι κατασκευασμενοι
ανθρωποι του,αρχισαν να λειτουργουν αυτοματα,να αυτενεργουν,να αυτοοργανωνονται,
μπορουσε να παρατηρησει πλεον τις σχεσεις οι οποιες αναπτυσονταν μεταξυ τους,μια
πληρης ανθρωπινη κοινωνια,
για εφτα μερες παρακολουθησε τη πορεια,τη ζωη,ενος συγκεκριμενου ανθρωπου,τον ονο-
μασε Α,
ο Α ηταν ερωτευμενος με την Β,σε αυτες τις 7 μερες ειδε τη δραματικη διαλυση του
δεσμου τους,ακουσε τη φωνη του,η γυναικα δεν μιλουσε,
αυτες τις παρατηρησεις τις εκανε και με αλλα ειδωλα-ανθρωπους,
λογοι ηθικης δεοντολογιας τον εκαναν να σταματησει γρηγορα,δεν ειχε καμια σημασια να
συμπεριφερθει σαν Panoptikon,μια ματαιοδοξια,και θα απεφευγε την εμπεμβαση σαν
Ανωτερο Μεταφυσικο Ον,
το σχεδιο του εκπληρωθηκε οταν στην δημιουργημα -κοινωνια  του καταφερε να ενσω-
ματωσει την δυνατοτητα σε περιπτωση απειλης ολοκληρωτικης καταστροφης της να ανα-
γεννιεται  απο καποιο μελος της,με τον ιδιο ακριβως τροπο οπως αυτος το εκανε,
και φυσικα,αυτο ειναι ουσιαστικο,αυτη η κοινωνια να εχει πληρη αγνοια της κατασκευης
της

ολο αυτο το σχεδιο εκπληρωθηκε κατα τη διαρκεια του δευτερου  ετους του Δευτερου
Παγκοσμιου Πολεμου μεσα σε ενα ατομικο υπογειο καταφυγιο απροσβλητο απο πυρη-
νικη καταστροφη,και για ευνοητους λογους δεν δινονται οι συντεταγμενες του,γεωγρα-
φικο μηκος και πλατος
.
.
infinity continuous reflections on a canonical 6gonon mirror
-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
-music Erik Satie
https://youtu.be/KXSve4Xb_wI


.
.
.



Sylvia Plath-poet-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

SYLVIA PLATH'S END-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

'εφαρμοζουν τα ηλεκτροδια στο αριστερο μερος του κεφαλιου μου,And here you
come, with a cup of tea Wreathed in steam,πολυ το διασκεδασα,το αυτοκινητο βγηκε
με ταχυτητα  εξω απ'το δρομο και βουτηξε μεσα στα νερα του ποταμου,βουλιαγμενο,
οι αστυνομικοι σοβαροι,ο Ted αμιλητος,ως The Colossus,''εισασταν πολυ τυχεροι κυρια
 μου,που δεν πνιγηκατε''μου ειπε ο επικεφαλης αστυνομικος ''πως εγινε;',εγω τοτε
γελασα,γελασα πολυ δυνατα,'απλα,ηταν suicide'μια αυτοκτονια επανελαβα,Suicidal, at
one with the drive Into the red,το ηλεκτρικο ρευμα διαπερασε το μυαλο μου,σαν τρυπανι
το τρυπησε,θυμαμαι καλα αυτο που ειχα διαβασει σε μια εγκυκλοπαιδεια,Καταθλιπτικη
διαταραχη,αυτη συχνα συνοδευεται απο χαμηλη αυτο-εκτιμηση,ελλειψη ενδιαφεροντος
για τις απλες καθημερινες ασχολιες,με πτωση ενεργετικοτητας,αισθημα πονου χωρις φανερη
 αιτια,οι πασχοντες βλεπουν η' ακουν πραγματα που οι αλλοι δεν βλεπουν ουτε ακουν,
το 2 με 7% των αρρωστων φτανει στην αυτοκτονια,εκεινον ο χειμωνας του '63 ηταν πολυ
κρυος,οι σωληνες του νερου εσπαγαν,στο σπιτι, at 23 Fitzroy Road,κοντα στην Chalcot
Square,δεν ειχαμε τηλεφωνο,τα παιδια, η Frieda,2 ετων,και ο Nicholas,9 μηνων,κρυωναν
κι ηταν αρρωστα,τη σομπα γκαζιου την ειχα συνεχεια αναμενη,η γκοβερναντα των παιδιων
θα ερχονταν σε λιγο,στις 9 η ωρα το πρωι,The blood jet is poetry,There is no stopping it.You
hand me two children, two roses.αυτο το εγραψα πριν 10 μερες,την 1 Φεβρουαριου 1963,
το ξερω δεν ειμαι τοσο ομορφη οσο ομορφος ειναι ο Ted μου,ουτε τοξο εξυπνη και ταλαν-
τουχα,αυτος υπερτερει σε ολα,ο Ted ειναι θαυμασιος,το ειδα στα ματια της Asia,Ιουλιος
του '62,οχι ,δεν φταιει ο Ted,μην κατηγορισει κανεις τον Ted,'η Assia Wevill συντροφος του
Lauret Poet Ted Hughes αυτοκτονησε αφου πρωτα σκοτωσε την 4 χρονη κορη της'εγραψαν
οι εφημεριδες το 1969,το Σεπτεμβριο του '62 χωρισαμε με τον Ted,μετα απο 6 χρονια και 7
μηνες ακριβως απο την  πρωτη συναντηση μας 25 Φεβρουαριου το '56 σ'ενα παρτυ στο
Cambridge,πιστευαμε και οι δυο πως η σχεση μας θα  διαρκουσε για παντα,ειπα στον
δημοσιογραφο του BBC το 1961,ειχα καταρρευσει,τις νυχτες δεν μπορουσα να κοιμηθω,
χθες 11 Φεβρουαριου τη νυχτα,εξαντλημενη απο την αυπνια αποκοιμηθηκα με το κεφαλι μου
ακουμπησμενο πανω στη σομπα,ξυπνησα πνιγμενη απο τις αναθυμιασεις του αεριου,εβηχα
συνεχεια.κοιταξα το ρολοι του τοιχου,4:30 ξημερωματα,παραξενο δεν ενοιωσα αγωνια,ουτε
τρομο,αλλα αντιθετα μια απεραντη ακακουφιση,οπως τωρα με το ηλεκτροσοκ,οπως τοτε,
τελος Αυγουστου το '53,που ειχα καταπιει ολα τα υπνοτικα χαπια της μαμας,κι επισης οπως
τοτε παλιοτερα το '50  που γυριζα στο Horse Tavern και στο  Chelsea Hotel δυο μερες,με την
ελπιδα να συναντησω τον Dylan Thomas,απετυχα,και ξυραφιασα τα ποδια μου,τα ποδια μου,
τα ποδια του μικρου μου Nicholas αιωρουνταν καθως ηταν κρεμασμενος τον Μαρτιο του 2009
στο σπιτι του,οχι,δεν φταιει ο Ted,δεν λεω,καποιες φορες ηταν βιαιος,με χτυπησε εγκυο κι
εχασα το παιδι,εφταιγα κι εγω με την αρρωστημενη ζηλεια μου,ξερω πως γαμψα νυχια
κουκουβαγιας ξεσκιζουν την καρδια μου,εχω κλεισει καλα τις πορτες,τα παιδια ειναι ασφα-
λισμενα,δεν ειμαι η Μηδεια,στις χαραμαδες εχωσα υγρες πετσετες και πανια να μην περασει
το γκαζ στο δωματιο τους,ακουω το σφυριγμα του αεριου,απεναντι μου βλεπω τον Ted
ν'ανοιγει ενα βιβλιο και να διαβαζει με ησυχη απαλη φωνη,σαν να απαγγελει ποιημα:
Even amidst fierce flames the golden lotus can be planted.
[ακομα κι αναμεσα σ'αιχμηρες φλογες ο χρυσος λωτος μπορει να φυτευτει],
ο Ted εκλεισε το βιβλιο,ακουμπησα το κεφαλι πανω στη σομπα,ησυχη,γαληνια,τον ακουσα
να λεει,'αυτο ειναι απο το  Bhagavad Gita ενα ινδικο κειμενο,η' απο την βουδιστικη νουβελα
του 16ου αιωνα Journey to the West του Wu Cheng'en,τις τελευταιες λεξεις τις ακουσα σαν
πετρες που κυλανε,το στομα μου ανοιχτο ρουφουσε λαιμαργα το αεριο,Eye, the cauldron of
morning.,το εκρηκτικο σοκ του ηλεκτρικου ρευματος,And I Am the arrow,4:30 ξημερωματα
11 Φεβρουαριου 1963 η ποιητρια Sylvia Plath 30 ετων sorrow Took its place among the
elements.'
.
.
SYLVIA PLATH'S  ARROW
-painting c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
-music Luigi Nono A Pierre
https://youtu.be/bJ5SGe62VuY


.
.
.

Arshile Gorky-painter-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης


Arshile Gorky  on Damnatio Memoriae- the artist and his mother
- c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

 

Arshile Gorky-the-artist with his mother-1936


Arshile Gorky-the-artist with his mother-1936

Arshile Gorky [Vostanik Manoug Adoian] 21 July 1948
[INTERACTIONS on Arshile Gorky painter]-c.n.couvelis
-Arshile Gorky on Non Damnatio Memoriae-

θυμαμαι τη μανα,τα χερια της,'εχεις φαει;'τη ρωτησα,γυρισε το κεφαλι της αλλου,
κοιταξα προς τα'κει,ειδα εναν ανθρωπο να πεφτει,δεν ξανασηκωθηκε,'μανα,τι επαθε
αυτος ο ανθρωπος;'παλι δεν ακουσα τη φωνη της,τρομαξα,την ειδα χλωμη,'γιατι τα
χερια σου λιωνουν,μανα,γιατι δεν τρως;',πριν φυγει απ'το σπιτι η Agnes της ειχα πει
να βαζουμε ενα πιατο φαγητο καθε μερα για τη μανα πανω στο τραπεζι,'εχεις εμμο-
νες'αντεδρασε,ηξερα ειχε εραστη,τον ζωγραφο Matta,'μανα,καταλαβα'της ειπα'μας
διωχνουν,που θα βρουμε αλλη πατριδα;που θα ησυχασουμε;','ησυχασε'ακουσα τη φωνη
της,'δωσ'μου το σχοινι',εγω το κρατουσα γερα,δεν τ'αφηνα,'τι πας να κανεις;'ενιωσα τη
λυπη στη φωνη της,θυμαμαι την Αρμενια,δεν ξεχασα ποτε,τα νερα της λιμνης Βαν,
τις τρεις αδελφες μου,επειτα,πως αληθεια φτασαμε στο Ερεβαν στη Ρωσια;και το καραβι
που μας εφερε,εκτος τη μανα,εδω στην Αμερικη,τη ρωταω'μανα,τη φωτογραφια,που'μαστε
οι δυο μας,εγω κι εσυ,που την στειλαμε στην Αμερικη την πηρε ο πατερας;',σιωπη,'γιατι δεν
απαντησε;μας παρατησε',ακουσα την αναπνοη της βαρια,'σαν την Agnes','μη λες τετοια',
την ακουσα,ισα που ακουγονταν η φωνη της,αδυνατη με δυσκολια,'ειστε ολοι πολυ
αγαπημενοι',της ειπα για τη γυναικα  στη Νεα Υορκη που μου ειπε οταν θελησα να σπουδα-
σω ζωγραφικη,'οι Ρωσοι,μαλιστα, ζωγραφοι,καλλιτεχνες,εσεις οι Αρμενιοι ειστε μονο μετα-
ναστες,τιποτα αλλο,',ηθελα να εκφρασω τις ιδεες της εποχης μου,κι αυτη η γλωσσα της ζωγρα-
φικης μου ταιριαζε,μερικες φορες ζωγραφιζω δεκαπεντε η' κι οι εικοσι εικονες ταυτοχρο-
να,αυτο το κανω γιατι θελω ν'αλλαζω τη κατασταση του μυαλου μου,να'μαι στην αρχη,ποτε
να μην τελειωσει η action της ζωγραφικης,ο φιλος μου ο Willem [de Kooning],οταν το μαθει ,
θα στεναχωρεθει,το δεξι μου χερι με ποναει,το αισθανομαι παραλυτο,'απο τοτε που κρατησε
το αψυχο βαρος της μανας παρελυσε' του ειπα,εχανε βαρος,'μανα αδυνατισες,γιατι δεν τρως;',
δεν μου απαντησε,'στη πατριδα ειχαμε να φαμε'ειπα,η Agnes ηταν εικοσι χρονων οταν παν-
τρευτηκαμε,εγω τριαντα εφτα,τωρα ειμαι σαραντα τεσσερα,απο το 1915 στην Αρμενια περα-
σαν ακριβως 33 χρονια,η' δεν περασαν ποτε,η αιωνιοτητα,βασανιστικη,απο την απογαλακτιση
της μανας,'η μανα μου πεθανε απο ασιτια',απαντησα στην Agnes,'αυτο ειναι πραγματικοτητα,
δεν ξεφευγεις ευκολα απ'αυτη',αν ο πινακας που ζωγραφισα μου ταιριαζει,μ'αρεσει,αν δεν
μ'ευχαριστει δεν μ'ενδιαφερει καθολου πως θα τον εκτιμησουν  η' αν θα τον αγορασουν,
'μανα,ειμαι μονος μεσα στο σπιτι,μην ανησυχεις,το σχοινι ειναι γερο θ'αντεξει,ενα ελαχιστο
μας χωριζει',στην Αφαιρετικη ζωγραφικη καποιος βλεπει με το μυαλο οτι δεν μπορει με φυσι-
κο τροπο να δει με τα ματια,συλλαμβανεις πραγματα περα απ'το αισθητο,συρεις το απειρο
απο το πεπερασμενο,ειναι μια εκτιναξη σε αγνωστες περιοχες,'δεν το ξερεις μανα,αλλαξα
ονομα εγινα Arshile [Αχιλλεας] Gorky,γεωργιανης ευγενικης καταγωγης και συγγενης του
ρωσου συγγραφεα Maxim Gorky και σημερα,21 Ιουλιου του 1948 ξαναγινομαι αυτος που
ηξερες,ο μικρος σου Ոստանիկ Մանուկ Ատոյեան [Vostanik Manoug Adoian]'
.
.

Arshile Gorky on Non Damnatio Memoriae-painting c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Arshile Gorky on Non Damnatio Memoriae
-painting c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
-Atom Egoyan  film Ararat
https://youtu.be/yfpIaEzXiz0


.
.
.


Heinrich von Kleist and Henriette Vogel Αχιλλεας και Πενθεσιλεια,αμφορεας,535-530 π.Χ,
εργο του Εξηκια,Βρετανικο Μουσειο-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ  ΠΕΝΘΕΣΙΛΕΙΑΣ HENRIETTE VOGEL ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ HEINRICH
VON KLEIST ΣΤΗ  ΤΡΟΙΑ WANNSEE  12ος αιωνας π.Χ  21 Νοεμβριου 1811
 -c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

την ακουσε,κοιμονταν διπλα του,'So! So! So! So! Und wieder!',δεν ενοιωθε τρομο,η μερα
ζεστανε,ανασηκωσε και κοιταξε το προσωπο της,πρωτη φορα το εβλεπε,θυμαται τον
περιπατο τους στη λιμνη,'οι αγριοπαπιες'του ειπε,ακουσε το φτερουγισμα τους,του εδωσε
το γραμμα,του ειπε να το διαβασει οταν θα ειναι μοναχος στο δωματιο,υπογραφε
'Πενθεσιλεια Ενριεττα Φογκελ'.'η ψυχη μου σου ανηκει'ξυπνησε,'Meine Seele gehört dir
zu,επαναλαβε το'της ειπε,'nein, ich will nicht' αρνηθηκε,την αρπαξε απ'το λαιμο,την πο-
νουσε,εκεινη τον εσπρωξε,'Bist du verrückt? Es tut weh' αντεδρασε,'τρελος,ναι,ειμαι
τρελος'της φωναξε,τραβηξε με δυναμη το ασπρο σεντονι απο πανω της,'κρυωνω'του
φωναξε,επειτα ηρεμησε,'ολοενα και πιο πολυ κρυωνω,τα ματια μου θολωνουν,ομως δεν
φοβαμαι',επιασε το προσωπο της στα χερια του,'πες μου τι βλεπεις;'η φωνη της πολυ
απαλη,της περιεγραψε τα ματια,το τοξο των φρυδιων,'τα χειλια σου ροδα',μυρισε τα μαλ-
λια της,ακουμπησε το προσωπο της στο στηθος του,η αναπνοη της καυτη τον πιεζε,ενιωσε
τα δοντια της,γελασε 'εχεις κοφτερα δοντια','πονας;'τον ρωτησε,'οχι,συνεχισε'της απαντη-
σε,'So! So! So! So! Und wieder!',την ακουσε,'So! So! So! So! Und wieder!',ενα αγριο ζωο
που ξεσχιζε το θηραμα του  χωρις ελεος,ὡς ἴδε Πενθεσίλειαν ἀνὰ στρατὸν ἀΐσσουσαν
355λαίλαπι κυανέῃ ἐναλίγκιον, ἥ τ᾽ ἐνὶ πόντῳ μαίνεθ᾽, ὅτ᾽ αἰγοκερῆι συνέρχεται ἠελίου ἴς,
τις σαρκες του,'η καρδια σου,πως  φουσκωνει απ'το κοκκινο αιμα!',ο ηλιος χυμησε απ'το
παραθυρο με κοφτερο σαν μαχαιρι φως ,τον πληγωνε,στο προσωπο στη κοιλια στα ποδια,
'Ενριεττα'της ειπε,'εδω σ'αυτη τη θεση της λιμνης,δεκα μετρα αποσταση ο ενας απ'τον αλ-
λον,πρωτα εσυ,μετα εγω','Χαινριχ,μου το υποσχεσε οτι δεν θα δειλιασεις;'ειπε η γυναικα
σηκωνοντας το κεφαλι,δεν εκλεισε τα ματια,'βλεπεις οτι δεν δειλιαζω,αντεχω να δω',
'σ'αγαπω'ουρλιαξε εκεινη και συνεχισε παθιασμενα στα χειλια του,'σε λιγο θα'σαι τα παν-
τα για μενα'ακουσε τη φωνη της 'μεσα μου,ολοκληρος στο στομαχι μου δικος μου',εβλεπε
θολα,το σωμα του κυλουσε σαν ορμητικο ποταμι μεσα της,σε λιγο θα εχανε της αισθησεις
του,ενιωθε ευτυχια,μια απεραντη απολυτη ευχαριστηση,ακουσε τον οξυ κροτο του πυρο-
βολισμου,τρανταχτηκε,'So! So! So! So! Und wieder!',την ακουσε να φωναζει,γελουσε,'So!
So! So! So!Und wieder!',τωρα ακουγε καθαρα το ψιθυρο της φωνης της 'Mein Heinrich,
mein Süßtönender, mein Hyazinthenbeet, mein Wonnemeer, mein Morgen- und Abendrot,
meine Äolsharfe, mein Tau, mein Friedensbogen, mein Schoßkindchen, mein liebstes Herz,
meine Freude im Leid,meine Wiedergeburt, meine Freiheit, meine Fessel,η μαγευτικη φωνη
της, meine Luft, meine Wärme, mein Gedanke, mein teurer Sünder, mein Gewünschtes hier
und jenseit,...,ὡς ἴδε Πενθεσίλειαν ἀνὰ στρατὸν ἀΐσσουσαν λαίλαπι κυανέῃ ἐναλίγκιον,
ἥ τ᾽ ἐνὶ πόντῳ μαίνεθ᾽, ὅτ᾽ αἰγοκερῆι συνέρχεται ἠελίου ἴς,η φωνη της,mein tausend
Wunderwerke, mein Lehrer und mein Schüler, wie über alles Gedachte und zu Erdenkende
lieb ich dich.Meine Seele sollst du haben.στη Τροια Wannsee η ψυχη μου,της Henriette
Πενθεσιλειας,σου ανηκει Αχιλλεα Heinrich κι ως το τελος της γης θα σ΄'αγαπω,'So! So! So!
So!Und wieder!'
.
.
Σημειωσεις και μεταφρασεις traductions -c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Πενθεσιλεια και Αχιλλεας
[Μυθολογια]
η Πενθεσιλεια ηταν βασιλισα των Αμαζονων και μετα το θανατο του Εκτορα οι Τρωες
την καλεσαν σε βοηθεια κατα των Ελληνων,οι Αμαζονες και η Πενθεσιλεια ηταν ορμη-
τικοτατες πολεμιστριες πανω στ'αλογα αξιες αντιανειρες τοξοτριες κι ακοντιστριες,οι
Ελληνες ειχαν μεγαλες απωλειες στις μαχες,τοτε ηρθε ο Αχιλλεας αντιμετωπος με την
Πενθεσικλεια,εκεινη τον ακοντισε δυνατα αλλα το κονταρι δεν τρυπησε τη θεικη ασπι-
δα του κι εσπασε,τοτ'εκεινος με το σπαθι του βυθιζοντας το στη καρδια της την σκοτωσε,
και τραβωντας τη μασκα απο το προσωπο της αντικρυζοντας την απαραμμιλη ομορφια
της  θαμπωθηκε και την ερωτευτηκε δυνατα ακριβως εκεινη τη στιγμη,το ιδιο βαθεια
κι η Πενθεσιλεια  ερωτευτηκε τον Αχιλλεα ακριβως εκεινη τη στιγμη που ξεφυχισε

Heinrich von Kleist και Henritte Vogel
ο θεατρικος συγγραφεας και ποιητης Heinrich von Kleist[1777-1811]και η φιλη του Henritte
Vogel[1780-1811]αποφασισαν να αυτοκτονησουν μαζι,στις 21 Νοεμβριου το 1811 στη λιμ-
νη  Wannsee στα περιχωρα Βερολινου αυτος αφου την πυροβολει μετα αυτοπυροβολειται

Penthesilea,θεατρικο εργο του Heinrich von Kleist
στο θεατρικο εργο αυτο ο Αχιλλεας γινεται με τη θεληση του στην κυριολεξια ερωτικο
κτημα της Πενθεσιλειας η οποια καταλαμβανεται απο ερωτικη μανια και κατασπαραζοντας
το σωμα του,το ερωτικο  αντικειμενο του ποθου της,το τρωει κι υστερα αυτοκτονει

So! So! So! So!Und wieder!'
ετσι!ετσι!ετσι!και ξανα!
[απο το θεατρικο εργο 'Πενθεσιλεια ,Penthesilea του Heinrich von Kleist]

Meine Seele gehört dir zu
η ψυχη μου σου ανηκει
[απο το γραμμα της Henriette  Vogel στον Heinrich von Kleist]

nein, ich will nicht
οχι,δεν θελω

Bist du verrückt? Es tut weh
εισαι τρελλος;με πονας!

[οι μαχες των Αμαζονων και της βασιλισας τους Πενθεσιλειας ,στο πλευρο των Τρωων,με
του Ελληνες περιγραφονται στον Α' Λογο του επικου ποιηματος  'Οι Μεθ'Ομηρου Λογοι'
του Κοιντου του Σμυρναιου,περιπου 3ος αιωνας μ.Χ]
ὡς ἴδε Πενθεσίλειαν ἀνὰ στρατὸν ἀΐσσουσαν
355λαίλαπι κυανέῃ ἐναλίγκιον, ἥ τ᾽ ἐνὶ πόντῳ
μαίνεθ᾽, ὅτ᾽ αἰγοκερῆι συνέρχεται ἠελίου ἴς
[Α' Λογος,στιχοι 354-6,απο το επικο ποιημα 'Οι Μεθ'Ομηρου Λογοι',Κοιντου του
Σμυρναιου,περιπου 3ος αιωνας μ.Χ]
σαν ειδε την Πενθεσιλεια στο στρατο ν'ορμαει
355 μαυρη με λαιλαπα παρομοια,που στο ποντο
μαινεται,οταν με τον αιγοκερο συνερχεται ο ηλιος

 [απο το γραμμα της Henriette  Vogel στον Heinrich von Kleist]
Mein Heinrich, mein Süßtönender, mein Hyazinthenbeet, mein Wonnemeer, mein
Morgen- und Abendrot, meine Äolsharfe, mein Tau, mein Friedensbogen, mein
Schoßkindchen, mein liebstes Herz, meine Freude im Leid, meine Wiedergeburt,
 meine Freiheit, meine Fessel,...meine Luft, meine Wärme, mein Gedanke, mein
teurer Sünder, mein Gewünschtes hier und jenseit,...,mein tausend
Wunderwerke, mein Lehrer und mein Schüler, wie über alles Gedachte
und zu Erdenkende lieb ich dich.Meine Seele sollst du haben
Henriette

Χαινριχ μου,γλυκεια μου αρμονια,υακινθων ανθωνα μου,της ευτυχιας  θαλασσα μου,
πρωινο και βραδυνο μου πορφυρο,αρπα μου αιολικη,δροσια μου,τοξο μου ουρανιο,
παιδικη αγκαλια μου,καρδια μου πολυαγαπημενη,χαρα στη στεναχωρια μου,αναγεννηση
μου,ελευθερια μου,δεσμα μου,...,αερα μου,ξεστασια μου,σκεψη μου,ακριβη μου
αμαρτια,οι επιθυμιες μου κι εδω και στο υπερπεραν,...,χιλιαδες μου θαυματα,δασκαλε
μου και μαθητη μου,πανω απο ολα σκεψη κι ως το τελος της γη εγω θα σ'αγαπω.
Η ψυχη μου σου ανηκει
Ενριεττα
.
.
.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου